LONNEKE VAN HOUTEN

COUNSELOR - COACH - VERLOSKUNDIGE

HOME       UITLEG EN INDICATIES       CONTACT       LINKS       REFERENTIES

Sex parkeren....? Niet doen! - oktober 2016

Jonna komt voor coaching in de praktijk als haar kinderen 4 en 2 jaar oud zijn.
Ze heeft me benaderd omdat ze twijfelt over een derde kind.
Al snel tijdens ons eerste gesprek blijkt dat er vooral veel verdriet zit omdat het thuis niet zo lekker loopt tussen haar en haar partner Max. Relatie-Luwte
Niet dat ze ruzie maken of veel stress hebben of wat dan ook, maar ja...het is zo...afstandelijk...zo zijn gangetje...zo tja... ik weet het niet, zegt Jonna. Alles lijkt anders nu we twee kinderen hebben, allebei werk, vroeg op, op tijd naar bed, kids naar school en dagverblijf, zaterdag boodschappen en trainen, weinig tijd om te praten, je kent het wel..of niet? vraag Jonna.
En ik kan wel een derde kind willen, maar daar moeten we ook iets voor doen, zegt ze lachend.
Vraagje: Mag ik jou iets vragen, zegt Jonna.
Het is toch niet zo erg om sex een paar jaar te parkeren?
Het is gewoon zo druk nu, de kinderen kosten veel energie, we werken allebei.
Ik ben blij als ik om 23 uur mijn bed zie en ik voel geen enkele aandrang om dan nog actief te worden, als je begrijpt wat ik bedoel.
Max probeert wel eens wat, maar doet ook niet echt zijn best en slaapt ook altijd meteen, dus ik denk dat het hem ook niet zoveel uitmaakt eigenlijk.
Als ik het er met vriendinnen over heb, hoor ik veel van hetzelfde.
Het zijn nou eenmaal tropenjaren.
Die sex en wij samen..dat komt later wel weer.
Toch?
Het voelt niet helemaal goed, dat wel. Ik weet het niet.
Jonna lijkt vertwijfeld.
Voelen omzetten in weten en begrijpen.
Ik vraag Jonna haar ogen dicht te doen en te voelen wat en waar het niet goed voelt.
Ze kan direct de plekken aanwijzen.
Op haar borst en in haar buik.
Ik vraag haar, haar handen op deze plekken te leggen en naar dit gevoel toe te gaan en ernaar toe te ademen.
Diep in en uit.
Ze moet ervan huilen.
Ik vraag haar zacht wat er pijn doet.
Ze zegt: ik mis hem zo, ik voel me alleen, het is net of onze verbinding verbroken is.
Zou je willen weten hoe hij zich voelt?
Waar jullie verlangen gebleven is?
Hoe de verbinding opnieuw voelbaar te maken is?
Wat er in jullie beiden omgaat en waar jullie behoefte aan hebben?
Max en Jonna zijn, nadat ze allebei eerst een individueel gesprek hebben gehad, samen drie keer voor relatie-coaching naar de praktijk gekomen.
Er bleek een berg aan onbesproken gemis, verlangen te bestaan en er bleken een heleboel onuitgesproken behoeftes te leven bij beiden.
De opluchting was groot, toen dit eenmaal gevoeld en naar elkaar toe uitgesproken was.
Terug naar het vraagje: Is het erg om sex en intimiteit een paar jaar te parkeren?
Normaal gezien onthoud ik mij van persoonlijke meningen, invullingen etc binnen een coachingstraject, maar in dit geval durf ik luid en duidelijk te zeggen wat ik denk en met overtuiging adviseer:
Ja, dat is erg! Niet doen! Niet parkeren!
Investeer in tijd, aandacht, aanraking, erotiek, sex en intimiteit binnen je relatie!
Parkeren maakt roestig. Parkeren maakt stoffig. Parkeren laat de motor vastlopen en laat de verbindings-draden opdrogen!
Gooi de tank vol, op tijd!
Sex en intimiteit is van levensbelang voor jullie partnerrelatie, ze vormen een ultieme brandstof die onmisbaar is voor jullie samen als stel.
Het maakt jullie relatie uniek, anders dan alle andere relatie’s die je hebt met velen mensen in je leven.

Lonneke van Houten




Niet gek of depressief ... maar een vitale leeuwin in eenheid met haar welp! - juli 2016

Peggy komt twee maanden na de geboorte van haar eerste kind in de praktijk voor hulp.
Het eerste wat ze tegen me zegt is:
Ja, ik denk dus dat ik gek aan het worden ben...tenminste, dat is wat mijn partner en mijn schoonfamilie tegen me zeggen, dat ik zeker gek word als ik zo door ga of dat ik postnataal depressief ben.
Peggy is heel erg aangeslagen en na veel doorvragen komt haar gevoel van eenzaamheid eruit.
Vroeger was ik zorgeloos en vrolijk.
Nu ben ik moeder en het lijkt wel alsof de oude Peggy verdwenen is.
Het klopt, ik val snel uit tegen mijn partner en ik ben kortaf tegen het bezoek.
Ze begrijpen me niet en ik moet van alles doen waar ik niet achter sta en waar ik me ellendig door ga voelen.”
We gaan op zoek naar de pijn.
Peggy heeft een goede bevalling gehad waar ze erg tevreden op terugkijkt.
Er was even een lastig moment net na de bevalling, toen een verpleegkundige vond dat haar zoontje in zijn bedje moest blijven met een kruik.
Peggy voelde zich op dat moment aan de kant gezet en wilde haar kind bij zich houden wat niet mocht.
Tijdens het kraambed kwam er zoveel bezoek dat Peggy ervan over haar toeren raakte.
Haar partner vond het vanzelfsprekend dat iedereen hun zoontje in de armen kreeg.
Telkens als dit gebeurde voelde Peggy zich ineenkrimpen en er ontstonden zweetaanvallen en hartkloppingen.
Er ontstond een conflict met haar partner, nadat Peggy heel erg tegen haar schoonmoeder was uitgevallen omdat ze de baby zomaar uit haar armen pakte.
Het voelt alsof me geweld wordt aangedaan.
De weken die volgden waren weken vol ruzie en hoogoplopende emoties bij Peggy.
Ze voelde zich steeds meer in de war, prikkelbaar en was continue allert en ongerust, waakzaam, rusteloos.
Ze kon niet uitleggen wat er was, ze wilde alleen bij haar baby zijn en met rust gelaten worden.
Het lijkt wel of het niet mijn kind is..iedereen zit er maar aan...
Haar schoonmoeder kwam vaak, ze was een enorme trigger tot stressgevoelens bij Peggy.
Haar partner begreep dit niet en dit veroorzaakte nog meer onenigheid.
Zijn moeder had het toch immers goed met hun voor en ze konden ook wel weer eens uit eten gaan en de baby bij haar achterlaten, dat zou Peggy goed doen...
De beschermende leeuwin.
Peggy komt zeer adequaat, reëel en energiek over in haar verhaal naar mij.
Ik doe voor de vorm een depressie-test, maar weet al dat deze prima uitvalt..vertel thuis maar dat je niet depressief bent en ook niet gek.
Jij hebt enkel te maken met jouw innerlijke strijd een gezond oer-fenomeen onder de knie te ( willen of moeten) krijgen: Leeuwinnengedrag.
Natuurlijk verandert er iets in je als je moeder wordt.
Je bent niet meer zorgeloos.
Onmiddellijk treedt je instinctieve beschermings en overlevingsmechanisme in werking voor je baby.
Dat is je biologisch bepaalde natuurlijke reflex en gedrag, je moederinstinct doet het fantastisch!
Je denkt en voelt nu voor een ander persoontje wat totaal afhankelijk is van jouw liefdevolle goede zorgen.
De meeste vrouwen moeten wennen aan hun “nieuw geactiveerde kant” en dat moet zeker ook hun omgeving.
Maar de minst stressvolle manier is toch om te luisteren naar je oerdrang, daaraan toe te geven en je omgeving uit te leggen dat je nu graag bij je kindje bent en zelf, met je partner samen, voor hem wilt zorgen.
Dat het nog moeilijk voelt om hem uit handen te geven en dat je daar nu nog rust in wilt creëren voor jullie alledrie.
Uit handen geven komt later wel.
Doe jezelf geen geweld aan, enkel om anderen niet teleur te stellen.
We hebben nog veel tijd besteed aan Peggy haar veranderende visie op het moederschap.
Ze heeft zichzelf verder leren kennen en begrijpen.
Een nieuw stukje Peggy ontdekt.
En dat voelt steeds beter.
Wie had gedacht dat ze zo anders zou zijn en reageren, nu ze moeder is?!
Peggy is totaal verrast door zichzelf!
Ze is opgelucht thuis de boodschap te kunnen overbrengen dat ze niet gek is of postnataal depressief, maar kerngezond en vitaal.
Ze is nog eens samen met haar partner voor een gesprek gekomen, om ook voor hem deze fase inzichtelijk te krijgen en zo onstond er wederzijds begrip.
Ook hij bleek zich alleen te voelen en het bespreken van elkaar gevoelens en noden was een enorme opluchting voor beiden.
Zo werd het ook makkelijker samen een koers uit te zetten binnen deze prille fase van hun nieuwe gezin en deze samen te verkondigen aan de buitenwereld.

Lonneke van Houten




Een verhaal over angst voor de bevalling - juni 2016

Anna is 32 en voor het eerst zwanger als ze in mijn praktijk komt voor hulp.
Ze is blij en bewust aan deze zwangerschap begonnen, verheugd zich enorm op haar kindje, maar....ze is bang.
Niet gewoon gezond gespannen maar echt heel erg bang.
Soms is angst voor de bevalling gericht op pijn, bloed, naalden of gewoon het idee dat de baby door dat kleine gaatje naar buiten moet....maar niet bij Anna.
Anna is heel erg bang om dood te gaan bij de bevalling.
Het monster.
We maken een uitvergroting van het zwarte angstmonster.
Anna kijkt hem recht in de ogen zonder censuur., met ruimte voor alle details die er in haar fantasie rondspoken.
Het is doodeng, maar pas daarna is er ruimte om van het zwarte monster een lief klein bruin beertje te maken.
De knikkerbak.
Samen kijken we naar reele en irreele angst.
In Nederland is de reele kans dat je werkelijk overlijdt ten gevolge van je bevalling 3 op 100.000.
Stop maar eens 100.000 knikkers waaronder drie zwarte, in een glazen bak en probeer de zwarte knikker er blind uit te grabbelen.
Oke, de kans is niet nul, maar de kans is na het ondergaan van een behandeling bij de tandarts ook niet nul dat je een ontsteking ontwikkelt die je fataal wordt.
We lopen alle stadia van bevallen door.
Ik geef Anna alle uitleg die ze nodig heeft om zich een normaal en reëel beeld te vormen van bevallen binnen ons veilige zorgsysteem.
Kennis vergaren en rationeel vertrouwen opbouwen.
De oorsprong.
Hoe komt het dat Anna zo bang is om zelf haar bevalling niet te overleven?
Wie is Anna, wat heeft haar gevormd en uit wie is ze ontstaan? ( Filmtip: In Utero, www.inutero.info/filmagenda)
Het blijkt om een angst van de moeder van Anna te gaan waar Anna mee worstelt.
Tijdens de zwangerschap van Anna overleed een goede vriendin van haar moeder die ook zwanger was, ten gevolge van ernstige complicaties rondom de zwangerschap en bevalling.
De moeder van Anna was vol van verdriet en angst tijdens de verdere zwangerschap van Anna.
Anna heeft dit opgepikt en zelfs overgenomen al in de baarmoeder. ( lees: Franz Ruppert; Vroegkinderlijk trauma 2014)
De bevrijding.
Er volgde een bevrijding van deze energie.
Dit te weten en te doorvoelen middels oefeningen en geleidde visualisatie, gaf lucht, licht en ruimte.
Dit is ook kennis vergaren maar dan op zielsniveau heling en vertrouwen creeren.
Daarna bouwde Anna aan positieve fantasieen en verlangens rondom haar bevalling.
De vraag: Hoe wil je dat jouw kindje landt op deze aarde? , was de laatste positieve impuls die Anna nodig had om haar angst los te laten en een zacht beeld te creeren bij de geboorte van haar kind.
Twee maanden later is Anna zeer snel en vol vertrouwen thuis bevallen van een dochter.

Lonneke van Houten